SHIBA
Shibę cechuje niezależność, wrodzona duma i nieufność w stosunku do obcych, którą można znacząco ograniczyć poprzez prawidłową, wczesną socjalizację szczeniąt. Właściwe wychowanie shiby od pierwszych dni życia pozwala uzewnętrznić jej radosny i przyjacielski charakter. Braki socjalizacyjne bardzo trudno wyeliminować w późniejszym okresie. Z takim zwierzęciem należy umiejętnie postępować, nie wywierać na nim zbyt dużej presji i absolutnie wykluczyć szkolenie metodami siłowymi. Skrajną formą niepożądanych zachowań jest nadmierna lękliwość, prowadząca do ekspresyjnej agresji.
Psy, które zadzierzgną bliską wieź z człowiekiem są wierne i bezgranicznie oddane. Dorosła shiba niechętnie nawiązuje relacje z innymi psami, ale pozytywne doświadczenia z okresu szczenięctwa, wynikające z kontaktu ze zrównoważonymi przedstawicielami psiego świata sprawiają, że staje się o wiele bardziej towarzyska.
Najstarszy znany przedstawiciel rasy – pies Pusuke, urodził się w 1985r. W dobrej kondycji przeżył 26 lat, co zostało udokumentowane wpisem do Księgi rekordów Guinnesa.
Szczypta historii
Przodkiem wszystkich rodzimych japońskich ras był Nippon-inu, pies średniej wielkości w typie szpica wykorzystywany przez ludy Ajnu do polowania i stróżowania. Najmniejsza z ras NIPPO wyewoluowała w górzystych terenach północnej części Honsiu.
W 1687r.szogun Tsunayoshi, zwany „Szogunem – miłośnikiem psów”, objął zwierzęta, a szczególnie psy, ścisłą ochroną. Za jego rządów za zabicie psa karano śmiercią. Zabronione było także hodowanie ryb i ptaków do spożycia przez ludzi. Informacje o rodzimych psach japońskich przechowywały rodziny samurajów, które miały obowiązek dostarczać dobre psy myśliwskie dla szogunów. Mizuro Denjiro w 1796r. wspomina, iż żółte psy są najlepsze dla myśliwych i porównuje ich kolor do opadających jesienią liści.
Rasa shiba została rozpoznana w 1867r., jednak formowanie jednolitego typu psa rozpoczęto dopiero w latach 20 XX w. po akceptacji i dzięki wsparciu dworu cesarskiego. Tradycyjne psy japońskie w czystej formie występowały jedynie na obszarach górskich, jako że te zamieszkujące tereny zurbanizowane na początku ery Showa ((1926 – 1989) uległy hybrydyzacji, rozmnażając się z napływającymi do Japonii psami innych ras. Pasjonaci tradycyjnych psów japońskich z inicjatywy Dr. Hirokichi Saito, założyli więc w 1928r. Towarzystwo ds. Ochrony Japońskich Psów (NIPPO – Nihon Ken Hozonkai), którego celem była ochrona wartościowych osobników.
Dr. Saito już w 1928r. w prefekturze Gunma i Nagano odnalazł przedstawicieli małych psów myśliwskich ,
z których najbardziej znany jest czerwony samiec Jukkoku.
Pierwsza wystawa tradycyjnych psów japońskich odbyła się 6 listopada 1932r. w Tokio. Za jedynego wartościowego przedstawiciela rasy shiba uznano wówczas czerwonego sezamowego psa Tako. Już dwa lata później Towarzystwo ds. Ochrony Psów Japońskich ustanowiło standardy japońskich ras , dzieląc je na psy małe – shiba, średnie – kishu, shikoku, kai, hokkaido, oraz duże – akia. Pierwszy oficjalny wzorzec shiby przedstawiono 15 września 1934r.
W 1937r. shiba został uznany za skarb narodowy Japonii. Równocześnie wprowadzono całkowity zakaz wywozu tych psów z kraju, stąd też do USA i Europy trafiły one dopiero po XX Wojnie Światowej. Skrajnie trudne warunki okresu wojennego doprowadziły do niemal całkowitego wymarcia rasy. Shiba została uratowana wielim wysiłkiem japońskich hodowców na podstawie egzemplarzy, które przetrwały w odległych, górskich wioskach.
Nazwa shiba w interpretacji znaku kanji znaczy zarówno „mały”, jak i określa kolor chrustu, co oddaje cechy anatomiczne, a także upodobanie do buszowania i polowania w zaroślach. Pierwotna shiba to przede wszystkim pies myśliwski wykorzystywany do polowania w górach. Shiby najlepiej pracują pojedynczo z myśliwym, lub w parach. W latach 20 i 30 XX w. matagi (myśliwi, łowcy)powszechnie wykorzystywali shiby do polowań na ptactwo i dziki. Współcześni japońscy myśliwi zachwalają ich doskonały słuch, węch i determinację do pracy. Pan Ichihara uważa, iż shiba jest najlepszym psem do polowania na bażanty w terenach górskich, w czym przewyższa niemieckie psy myśliwskie. Na nizinach nie wypada już tak doskonale, a dodatkową trudność stanowi układanie shiby. Zwykle pies oddala się od myśliwego na 30 – 50 metrów i nie zawsze reaguje na przywołanie. Dopiero 3-4 letnia shiba, która od młodego wieku bierze udział w polowaniach, odznacza się stabilnością i jest doskonale zgrana z właścicielem. Współcześni hodowcy powinni pamiętać o zachowaniu tych cech rasy, które czynią z niej dobrego psa myśliwskiego.
źródło: „Szpice i psy w typie pierwotnym”